Mен­тал­но­то здрав­је на де­ца­та е по­себ­на при­каз­на за­тоа што и по­пу­ла­ци­ја­та е по­себ­на. Тие се ид­ни­те ге­не­ра­ции, кои на свои пле­ќи ќе го но­сат и пост­мо­дер­ни­от кон­цепт за мен­тал­но­то здрав­је за­тоа што ние не мо­же­ме да оче­ку­ва­ме тие да раз­мис­лу­ва­ат исто ка­ко нас.

Ако пог­лед­не­ме на мен­тал­но­то здрав­је, не са­мо хо­ли­стич­ки, ту­ку и ка­ко на не­што што се соз­да­ва, одр­жу­ва и уна­пре­ду­ва си­от жи­вот, до­а­ѓа­ме до не­оп­ход­но­ста од сог­ле­ду­ва­ње на те­ков­ни­те про­це­си и нив­но­то вли­ја­ние врз дет­ска­та пси­ха и осо­бе­но врз нив­на­та до­бра со­стој­ба , ко­ја е пос­пе­ци­фи­чен на­зив за мен­тал­но­то здрав­је ка­ко ге­не­ра­ли­зи­ра­на це­ло­ви­тост.

Да, фи­зич­ка­та ди­стан­ца зна­чи и со­ци­јал­на ди­стан­ца, ба­рем во одам­на ево­лу­ци­ски и при­род­но поз­на­та­та фор­ма на ко­му­ни­ка­ци­ја ме­ѓу лу­ѓе­то – фи­зич­ка­та, не­по­сред­на­та, ди­рект­на­та...

Ако е тоа та­ка, то­гаш ди­стан­ци­ра­ње­то во фи­зич­ка смис­ла кај де­ца­та се­ка­ко де­ка оз­на­чу­ва и со­ци­јал­но ди­стан­ци­ра­ње. Kо­га не се гле­да­ат, слу­ша­ат, до­пи­ра­ат, игра­ат, те­па­ат, бр­ка­ат и што и да е дру­го ка­ко еле­мент на фи­зич­ки­от кон­такт, тие авто­мат­ски го гу­бат со­ци­јал­ни­от мо­мент на де­ле­ње и на за­ем­но дејс­тву­ва­ње.

Се­пак, кол­ку и да ве­ру­ва­ме де­ка фи­зич­ки­от кон­такт не е не­оп­хо­ден за ге­не­рал­но да се за­чу­ва единс­тве­но ко­му­ни­ка­ци­ска­та ком­по­нен­та на со­ци­јал­но­то оп­ште­ње, на крај на кра­и­шта­та ги гу­би­ме од вид дру­ги­те важ­ни ком­по­нен­ти на со­ци­ја­ли­за­ци­ја­та – емо­ци­о­нал­ни­от раз­вој, ево­лу­ци­ја­та во ког­ни­тив­ни­от свет на де­ца­та, кул­ту­ро­ло­шки­те по­вр­зу­ва­ња итн...

Опас­но е тол­ку лес­но да се пре­пу­шти­ме (а, за жал, тоа се слу­чу­ва!) на вир­ту­ел­но­то  за­тоа што за­до­во­лу­ва са­мо еден ас­пект од тол­ку сло­жен си­стем на со­ци­јал­но-емо­ци­о­нал­но-ког­ни­тив­ни­от раз­вој... Ка­де се дру­ги­те ком­по­нен­ти? Ги не­ма, се за­не­ма­ру­ва­ат и се про­фа­ни­зи­ра еден не­ко­ре­ктен и ед­но­стран на­чин на ко­му­ни­ка­ци­ја при кој де­ца­та го гу­бат по­и­мот за до­пир, вкус, ми­рис, пог­лед, емо­ци­ја, дви­же­ње (не­кои од нив не зна­ат ни пра­вил­но да тр­ча­ат!) и про­сто фи­зич­ко по­сто­е­ње со дру­ги­от.

(Авто­рот е уни­вер­зи­тет­ски про­фе­сор, пси­хо­лог, пси­хо­те­ра­певт)

Целиот текст е во 44тиот број на Лице в лице

https://kupi.licevlice.mk/p/44...